بچه که بودم همیشه ادعای معلمی داشتم٬ تا با برو بچه های محل یه جا جمع می شدیم من بودم و یه تخته سیاه و یه جعبه گچ های رنگارنگ. شروع می کردم بهشون درس دادن.

فکر می کنم یکی از بزرگترین و قشنگترین آرزوهام اینه که اگه یه روز از عمرم هم باقی مونده باشه معلم بشم و به معلم های دنیا بفهونم که معلمی یعنی چی. انقدر به معلمی علاقه دارم که خودم رو سرشار از انرژی واسه این کار میبینم. البته خیلی سختی کشیدم تا تونستم در رشته ی دبیری ادبیات فارسی فارغ التحصیل بشم٬ اما٬ اما و اما... هنوز در آرزوهام سیر می کنم.

اما آرزوی بعدیم دیدن خوشبختی همه ی آدمهاست. من می گم خوشبختی یا حداقل احساس خوشبختی سلامتی و نشاط می آره٬ شما چی می گین؟

اما یکی دیگه از آرزوهای شخصیم اینه که یه خونه ی نسبتا" بزرگ داشته باشم با دکوراسیون کلاسیک و سه  اتاق خواب. برای منای قشنگم یه اتاق با دکوراسیون دخترونه و برای محمدم چیدمانی کاملا" پسرونه و پر از عکسهای فوتبالیست ها و راحتی توپ فوتبال.

آهان داشت یادم می رفت یکی از بزرگترین آرزوهام اینه که هرگز جلوی بچه ها کم نیارم و انقدر به روز باشم که هیچ وقت جلوی سوالاتی که براشون پیش می یاد کم نیارم.

آرزومه یه روزی بیاد که هیچ وقت عصبی نشم! و بیخودی خود خوری نکنم و دنیارو با همه ی خوب و بدش تحمل کنم.

اینا آرزوهای امروزمه که شاید دورو برمه و می تونم با یه جهش بهشون برسم.

اما آرزوهای دور دستم.

سلامتی و آرامش ابدی برای همه ی عزیزانم و  خانواده ام...

خوشبختی و موفقیت بچه هام

فراموش نکردن خوشبختیمون( خودم و همسرم) و عاشق موندنمون

خیلی دوست دارم روزی برسه که بچه ها برن دنبال بخت و سرنوشتشون و ما هم پا به سن بزاریم و دست توی دست هم دنیارو بگردیم و از واپسین روزهای عمرمون لذت ببریم.

آرزومه همدیگه رو توی این دنیا تنها نذاریم...

آآآآخ... کی این بازی رو اختراع کرد؟ !!!

مگه آرزوهای آدما تمومی داره؟

این روزا آرزومه خدای مهربون واسه دادشیم یه یار مهربون  برسونه که از غم و غصه بیاد بیرون...

این روزا آرزومه محمدم مدرسه ی نمونه دولتی قبول بشه و من از تحقیق درباره ی مدرسه ی راهنمایی راحت بشم.

این روزا آرزومه مدرسه ها زودتر تعطیل بشن. خسته شدم!

اوووووووووووه مگه تمومی داره؟

شاید بازم یادم بیفته و بنویسم